<$BlogRSDUrl$>

zondag, september 28, 2003

Voel me vandaag alsof ik gister veel te veel gedronken heb, wat geenszins het geval is, al was er alle reden toe. Enerzijds vanwege het bruiloftsfeestje van exschoonzus MM en haar AN (in de Desmetstudio's), dat heel druk, warm en lawaaierig was. het bruidspaar straalde echter, en daar ging het om. Anderzijds vanwege vervelend contact met zoons vader, die weigert de zon in het water te zien schijnen en met de jaren innerlijk niet veel ouder lijkt te worden.
Vantevoren met zoon gaan eten bij een restaurant dat zichzelf op internet afficheert als mede gespecialiseerd in vegetarische happen, maar dat waren er welgeteld drie, inclusief een voorafje. T. bezondigde zich aan capucijners met spek en voer daar wel bij. Omdat hij het eten niet wilde bederven klaagde hij pas na afloop over de snerpende stem van de kelnerin.
Op het feest alle ex-familieleden en hun bijbehorenden wel gesproken, zij het oppervlakkig vanwege de herrie. Ik ben vroeg vertrokken. In Amsterdam begon het uitgaansleven toen pas.

zaterdag, september 27, 2003

Gelokt door een advertentie voor schoenen in grote maten ben ik vrijdag naar Purmerend gereden. Het is een vriendelijk maar huttemetuttig plaatsje, met dezelfde koppen als in Zaandam: van harde, maar fantasieloze werkers. Toen ik de gewenste winkel eindelijk gevonden had -- de natuur heeft mij geen enkel kompas meegegeven -- bleken de schoenen perfect bij de bevolking te passen: mode- en allureloos. Van de andere kant verkopen modieuze en stijlvolle winkels ook niet mijn smaak, die is blijven steken in de jaren tachtig, misschien zelfs zeventig. En grote maten hebben ze al helemaal niet. Groot en modieus gaan zelden samen.
Het stadje heeft een aandoenlijk centrum dat echter nauwelijks zichtbaar is vanwege de alles overwoekerende winkelcentra.

Heb ik een mening over de gekozen burgemeester? Nee, ja, ik weet niet. Ik vrees hooguit Amerikaanse toestanden en weer veel verspild geld.

Veel technische mysteries met dit blog. De stukjes tekst worden wel `ergens' opgeslagen, maar verschijnen niet of pas veel later op de site.
Raar, had gister levendig verslag gedaan van een vermoede `moord bij Welling' maar het is niet op het blog verschenen. Zou burgemeester Cohen daarachter zitten? Kan IvE daar dan even een brief over schrijven?

Heb net als een jongetje van een jaar of tien een uur bij de sluis in het centrum van Zaandam staan kijken naar het schutten. De zon scheen, het is nog geen winter, er stond een flink briesje en geluk was even heel gewoon.
Ben vol bewondering voor de schippers die hun enorme en diepliggende schepen op de millimeter nauwkeurig in de sluis kunnen leggen.

Kreeg mailtje van JB of ik zin had in een groet-en-ontmoet met vrouwtje Albright. Nou, allicht, maar wat trekt een mens voor zoiets aan? En wat zal ik haar vragen of vertellen? Dat ik me afvraag hoe het met haar ex-man afgelopen is?

vrijdag, september 26, 2003

Woensdag, een wat hangerige dag. Het weer wist ook niet wat het wilde, zon en wolken en warm en koud. Nog wat rondgebeld en -gemaild met drukkerijen, maar het enthousiasme voor mijn/T's klandizie is niet groot. De offertes laten nog op zich wachten.
's Avonds gelukkig (lekker) eten bij MT en het leven doornemen. Het feit dat onze zonen van dezelfde generatie zijn, blijft veel extra gespreksstof opleveren. Voor het digestief heb ik haar naar Welling gedwongen, waar drie politieauto's stonden, weliswaar aan de overkant, maar als echte bermtoeristen hebben we onze fantasie eraan kunnen ophalen. De aanleiding bleek minder vrolijk: er was een man/jongen dood aangetroffen en er moest bekeken worden of hij wel een natuurlijke dood gestorven was. Dat was het geval.

Het gazon voor de flat is nu bouwselsvrij. Dat hebben ze dus vrij snel gedaan dit keer. Zal ik daar ook maar eens een brief over schrijven? Zo'n gemeente wil ook wel eens gecomplimenteerd worden natuurlijk. Maar het gras is op de wandelstukken geheel naar god, ben benieuwd of die groeven en platgetreden paden zich nog groen opmaken voordat het echt winter wordt. Zal nog even wachten met de complimenten dus.

dinsdag, september 23, 2003

Komt de winter van mijn ontevredenheid eraan? De zomer is duidelijk afgelopen.

Zoon T. en ik concludeerden gisteravond heel tevreden met onszelf dat we niet materialistisch zijn, maar evengoed ben ik in mijn stiekeme hebberigheid vandaag bezweken voor een witte hortensia die nu uitkijkt over de laatste opruimwerkzaamheden van de tentenjongens in de stromende regen.

Ook boek (Coetzee, Wachten op de barbaren) voor ex-schoonzus MM en haar man gekocht die zaterdag vieren dat ze na dertig jaar samenwonen zijn gaan trouwen. Als je maar lang genoeg wacht, kun je elk principe zien wegdeinen op de golven van de tijd. Is dat erg (eigenlijk: errug)?

(Vrij willekeurige) Citaten uit het boek `Spiegels' van Aernoud Witteveen, dat binnenkort bij Het Spectrum uitkomt, ondertitel: `Nederland in 1001 zinnetjes'.

Zoek

- Het was hier, maar nu niet meer.
- Ik heb het zeker niet weggegooid.
- Waar vond je het verleden keer toen je het kwijt was?
- Zit je er niet op? Ik hoorde `krak'.
- Onzin, tante Til steelt niet.
- Je mag me gerust fouilleren.
- Wat was er eigenlijk zo bijzonder aan?
- Het kan ook gewoon vergaan zijn.
- Was je er erg aan gehecht?

Verticaal dessin

- O, u draagt nooit uw maat.
- U mag hem wel passen, daar niet van.
- Elly, help mij mevrouw even vasthouden.
- Dit is hetzelfde modelletje, zelfde maat, maar dan in stretch.
- Ik adviseer een hoed, dat leidt de aandacht af.
- Houdt u hem aan? Het waait nogal hard.

Knelpunten

- U moet niet denken ik móet afvallen, maar ik mág afvallen.
- Was je haar met magere shampoo.
- In elke bolle eik schuilt een slanke den.
- Ik zou ook wat meer aan stofwisseling doen.
- Peervormig gezien vormt het wel een geheel, ja.
- Mevrouw Kolijn heeft het Montignac-boek opgegeten.
- Vanaf 1 november wordt de cursus in breedbeeld uitgezonden.
- Zeg Syl, bij Metz hebben ze werkelijk een énig weegschaaltje.




maandag, september 22, 2003

Zondag was een en al hoempapa onder mijn balkon, veel zwetende mensen, en tot diep in de avond (zeker tot elf uur) werd er nog gewerkt aan de afbraak van alle voorzieningen. Vandaag doen ze het wat kalmer aan, er zijn althans minder afbrekende jongens op de been, maar het geluid van verplaatste buizen zal nog enkele dagen aanhouden. Ben benieuwd hoe het gras onder al die tenten en vlonders te voorschijn komt.
Ik heb de dag benut om stapels printjes van heel oude e-mails te sorteren op weggooien en bewaren. Kwam natuurlijk nog wel erg leuke dingen tegen die voorlopig mee de eeuwigheid in gaan. Was bijvoorbeeld vergeten dat ik ooit was uitgenodigd voor de tafel van Buitenhof, om mee te praten over burn-out, en dat ik toen koninklijk heb gezegd dat er anderen waren die er meer van wisten dan ik. Heb meen ik Sonja's naam doorgegeven. Was dat bescheidenheid of faalangst?
Tegen vier uur ben ik naar Amsterdam gevlucht, voor de film Swimming Pool van Ozon (van o.a. 8 Femmes), in The Movies, samen met IvE. Merkwaardig. Mooi acteerwerk van de intrigerende Rampling, fraai verfilmd, sterk verhaal, maar ik kwam er niet echt in, bleef op een afstandje staan bewonderen, vooral technisch. Auto opgehaald van zijn vaste parkeerplek (dankzij MT's parkeervergunning) bij het Concertgebouw, of moet ik Welling zeggen? Op dat terras zaten de laatste der Mohikanen te genieten van wat wel eens de laatste mooie zomeravond zou kunnen zijn. MT zat er ook in te nemen en trachtte me over te halen om mee te slempen, maar ik was sterk (eigenlijk gewoon te moe) en keerde autootje richting huis. Alwaar ik op den duur toevallig in een herhaling van Boeken op Zondag viel. Niet leuk. Vooral omdat `Amerikadeskundige' Maarten van Rossem vaag impliceerde dat de vertaling van Albrights autobiografie slecht zou zijn, terwijl hij gewoon bedoelde en ook had gezegd dat het slecht geschreven en stomvervelend was. Waar ik het mee eens ben. Gelukkig mompelde de adjunct van de Volkskrant dat het `heel goed las', maar slechte berichten gaan altijd voor.

zondag, september 21, 2003

zondag 21 september 2003

Gister belde een drogist (denk ik) met de vraag of ik degene was die een tongschraper had besteld. Een wat? Een tongschraper. Gut nee, maar misschien wel een goed idee. Breek me nu echter het hoofd over welk mij onbekend familielid in deze contreien vindt dat er aan de tong geschraapt moet worden.

Ik heb mij gister vermand/vervrouwd en het balkon ontdaan van alle stervende bloemen en planten in de bakken en vooral van alle reeds gestorven bladeren. Het lijkt wel herfst. Toen de adrenaline toch eenmaal stroomde heb ik meteen maar alle ramen gelapt, van binnen en van buiten. Een hoge zee, dat wel. Vooral van binnen waren ze heel smerig dankzij het gerook. Durf niet aan mijn longen te denken.
Een en ander werd begeleid door een uitermate lokaal fanfareorkestje onder een grote parasol, dat uitermate vals enkele nauwelijks herkenbare hits produceerde. Ze zaten gelukkig niet recht onder mijn balkon. Later kwam er een school doedelzakspelers bij die bijdroeg aan de algehele vreugdevolle stemming.


vrijdag, september 19, 2003

vervolg vrijdag 19 september 2003

Vriendin T. had me gevraagd wat prijzen voor drukwerk uit te zoeken, dus ik toog op mijn fiets naar een adres dat ik uit de Gouden Gids had gehaald. Ik vond het (hoek)pand, maar het zag er erg dicht en vervuild uit, drukte op de bel waar geen reactie op kwam, liep om en zag alsnog een echte ingang. Handig dat ze dat aangeven, klantverwelkomend gedrag. Binnen werd het niet beter. Na enig geroep van een gedienstige slaaf kwam er eindelijk een vrouw uit de krochten gesloft, die niet echt zin had in het bestaan en mij aankeek of ik van de belastingen kwam. Me trouwens ook zo behandelde: alle informatie moest met paardenkracht uit haar getrokken worden. De prijzen volgen maandag, maar ik denk dat ik T's klandizie elders uitbesteed. Dit kan nooit het mooie werk worden dat T. verdient (en trouwens ook altijd eist).

Het manifestatieterrein onder mijn balkon is bijna in gereedheid. Vandaag reden de auto's van de cateraars af en aan, een duidelijk teken dat er bijna gefeest kan worden. Uit ervaring weet ik inmiddels dat er nog tot vanavond laat gesleuteld, gesjouwd en geschoven zal worden. Nederland werkt. Hier wordt geld verdiend. Er staat niks stil, en al helemaal de economie niet.

Ontdekte gister dat de manifestatie in mijn achtertuin niet alleen zondag maar ook al zaterdag is. En in bed gaan liggen met een kussen over mijn hoofd helpt niet tegen alle decibellen hoempamuziek en omroepende wedstrijdbegeleiders. Vluchten kan misschien nog net, maar het hoeft niet helemaal naar Bilbao te zijn natuurlijk.

donderdag, september 18, 2003

Vandaag in Amsterdam presentexemplaren wezen halen van de autobiografie van Madeleine Albright. J. zat er eenzaam bij zonder zijn rechterhand (zij zat ergens in een tuin in de zon) en kon dan ook niks vinden. Hij moest natuurlijk ook weer naar een presentatie, ditmaal van Gottmer. Zijn vijftigste verjaardag zit hij in Frankfurt, komt dat even goed uit voor een niet-feest-willen-vierend type. Ik vroeg waarom hij nog steeds naar Frankfurt ging eigenlijk, hij was toch zo blij dat hij geen uitgeefbeslissingen meer hoefde te nemen? Nou, hij was één keer niet geweest en dat jaar ging zijn relatie uit. Hij beschouwt zichzelf als een gewaarschuwd man. De logica ontgaat me, maar misschien was het toch wel een antwoord op mijn vraag.

Voor ik naar J. ging garnalenkroketjes gegeten bij Wildschut, maar er werd geen gefrituurde peterselie bij geserveerd en dan is het toch niet helemaal compleet. In de zon gezeten met de weekbladen en een nieuw (tweedehands) boek van Martyrium (over Sylvia Plath, ik ben dol op biografieën, andermans leed zet je eigen leed zo lekker in perspectief).

Nog even naar W. waar ik M. sprak, die was opgestaan uit een dipje en de hele dag hard gewerkt had.
Post Date: Thu Sep 18, 01:53:50 AM

Bilbao gaat niet door. Realiseerde me opeens weer wat vakantie nemen allemaal inhoudt, vooral voordat je kunt vertrekken: plantenbabysit regelen, andere afspraken afzeggen (wat veel uitleg kost en me toch een vaag schuldig gevoel geeft, want een begrafenis is een beter excuus), zorgen dat huis niet kan verbranden, instorten of imploderen, verrotbaar spul uit ijskast, vuilnis weg en zo kan ik nog heel lang doorzeuren. Om nog maar te zwijgen over de reis zelf: twee dagen rijden en anders uren reizen naar en wachten op vliegvelden, verkrampt in een te kleine stoel zitten tot je opstijgt (gets) en dan weer landt (nog getser), overstappen, dus nog eens twee getsen, hotel zoeken, eten zoeken. En tegen de tijd dat je de stad een beetje leert kennen, althans overzicht hebt, moet je alweer weg. Ik heb het mezelf flink tegengemaakt, in hoge geholpen door vriendin I. die met opgewekt stemgeluid alle doem van de wereld kan opsommen. Ze noemde ook nog beroofd worden, voedselvergiftiging krijgen, maar ze verzweeg neerstorten, misschien omdat ze niet uitsloot dat ze zelf mee zou gaan.

Gelukkig had ik de rest van de omgeving nog niet op de hoogte gebracht van het snel geaborteerde plan, zodat ik er geen rondje van `toch maar niet' met alle bijbehorende uitleg overheen hoefde te doen.

De zon schijnt hier genadeloos, alsof er geen seizoenen meer zijn. Zal eigen land maar eens gaan verkennen. Een retourtje Maastricht is nu tenslotte haalbaar en daar hebben ze ook heel mooie terrassen en een andere taal. De zee verzin ik er wel bij.

De jongens van de tentenbouw tegenover mijn flat werken nog steeds in vrij traag tempo door. Als ik de baas was, zou ik me zorgen maken of de handel wel op tijd af komt voor de manifestatie van zondag. Vorig jaar heb ik de gemeente een bezorgde brief geschreven over het monsterlijke lawaai dat de boys noodgedwongen produceerden (gooien met stalen buizen, achteruitrijdende vrachtwagens), drie weken voor en een week na de feestelijkheden, maar dit jaar is alles anders. Ik kom er niet achter waar het verschil in zit. Aan een grotere tolerantie van mij kan het niet liggen. Ik word wel ouder, maar geen millimeter milder.



dinsdag, september 16, 2003

Prinsjesdag. De treurigheid druipt van het land af. Premier zegt dat de `economie geheel tot stilstand is gekomen', wat een belachelijke constatering is. Domme mannen. Heb uit pure pesterigheid en chagrijn vandaag een veel te duur jasje en idem laarsjes gekocht. Lekker puh, mijn economie staat niet stil.

Ik wil heel erg weg, liefst naar een onbewoond warm eiland, maar als dat niet kan, dan graag een weekje naar Bilbao bijvoorbeeld, al regent het daar erg veel volgens de boekjes. Maar het uiterlijk alleen al van het Guggenheimmuseum trekt.

maandag, september 15, 2003

Niks aan het huis gedaan, de blote jongens lekker laten werken en ik naar zee. Door de duinen gewandeld, samen met duizenden andere mensen die er even uit wilden kennelijk, en toen bij K. in de tuin gaan zitten. Terwijl ze haar wasmand vol grijze en blauwe wollen sokken uitruimde (wast ze maar één keer in de maand of heeft haar man extreem zweterige voeten?), vertelde ze over haar duikexpeditie in de Javazee. Ze hadden vrij zwaar weer en om de goden van de zee tevreden te stellen, werd besloten dat ze iets moest offeren. Ze holde een kokosnoot uit en deed daar wat zelfgefabriceerde bloemetjes en een zakmes van haar moeder in. Met veel ceremonieel werd dit aan de zee toevertrouwd. Het mes was een vergissing, want messen offer je niet. Er stak dan ook onmiddellijk een nog zwaardere storm op die niet bezworen werd omdat K. nog snel wat muntjes achter haar kokosnoot aan wierp. Het schip hebben ze nog niet gevonden, maar wel een stuk van een anker dat vermoedelijk van haar vaders schip afkomstig is.
Als tegenprestatie vertelde ik over de kris pusaka die sinds ik hem een maand geleden van mijn vader gekregen heb rampspoed zaaide totdat ik hem toesprak en op een kussentje op de bank legde. (K. en ik hebben allebei Indonesisch bloed, maar bij haar kun je het wel zien, constateer ik iedere keer jaloers.)
Haar man kwam er ook nog even bij. Hij zoent gasten niet meer. Hij en ik kunnen verder nauwelijks door één deur (hij vindt mij te links, ik hem te rechts, en dat al ruim dertig jaar lang), maar in dit opzicht ben ik het helemaal met hem eens. Al dat betekenisloze gezoen van iedereen jaagt mij steeds verder in isolatie. Ik strek mijn arm met hand eraan ver uit als ik nauwelijks bekenden tegenkom die er kusserig uitzien.
We zwaaiden dan ook vriendelijk naar elkaar toen ik vertrok om thuis mijn klus af te maken.

Nu ga ik nadenken over wat ik met mijn vrije tijd mag doen sinds dat karwei geklaard is.

zondag, september 14, 2003

zondag 14 september 2003
Al om half negen lopen er acht veel te enthousiaste jongemannen op het gazon voor de hoge flat te sjouwen met vlonders, tentzeil, ijzeren palen en ander bouwmateriaal. Hun communicatie en bezigheden weergalmen luid tegen de facade van het gebouw. De zon schijnt, hun blote ruggen glinsteren.
Ik zit binnen en vind dat ik moet werken. En anders het huis moet schoonmaken. Het trekt geen van beide.
Zal maar eens langsgaan bij K. en haar man, die een grote tuin in de buurt van de zee hebben. Horen hoe haar duiktochten naar het gezonken marineschip van haar vader in de Javazee zijn verlopen. Vorige keer had ze het roer van zijn schip gevonden. Ik heb mijn bezoek al een tijdje uitgesteld, omdat ik niet goed raad weet met haar emoties erover. Kan me moeilijk in haar positie verplaatsen: veel te jong verdronken vader, oorlogsheld, niet gekend, en nu al jaren op zoek naar tastbare overblijfselen. Sinds kort dus ook persoonlijk, duikend (wat ik zelf al helemaal niet zou durven vanwege hoogtevrees en claustrofobie).

This page is powered by Blogger. Isn't yours?